De Voorhoutse Hannah Nederstigt studeert Social Work-profiel Jeugd in Leiden. Zij wil graag kinderen in de leeftijd van 3 tot 12 jaar helpen wiens ontwikkeling stagneert. En reist graag. Dit heeft er toe geleid dat ze momenteel enkele maanden vrijwilligerswerk doet in Peru, in de stad Iquitos. Een stad in het Amazonegebied, zo groot als Utrecht, slechts bereikbaar per boot of vliegtuig. Iquitos heeft sloppenwijken. Daar is het Hannah om te doen, en daar is zij momenteel. Hannah wil kinderen helpen, specifiek kinderen wiens ouders dit niet (kunnen) doen.
In Peru is Hannah onder meer betrokken bij het project “Ik besta” van de Nederlands-Peruaanse stichting El Manguare. Veel kinderen die in de sloppenwijken wonen hebben namelijk geen geboorteacte, Dat is nodig o.m. om op school toegelaten te worden en gezondheidszorg te krijgen. Hun ouders hebben, uit onwetendheid meestal, dit niet geregeld kort na de geboorte.
Het vrijwilligerswerk in Peru, en deel 2 in Panama, heeft Hannah goed voorbereid. Haar eerdere studie Spaans is daarbij heel belangrijk. Spaans is de primaire taal in Peru (en ook in Panama). Belangrijk was ook dat ze eerst met een vriendin twee weken door Peru is gereisd. Toen heeft ze de hoofdstad Lima bezocht en ook toeristische hoogtepunten als Cusco (voormalige Inca hoofdstad op ca. 2000 m boven de zeespiegel) en in Machu Picchu, een nog hoger gelegen ruïnestad van de Inca’s. Tijdens de reis met haar vriendin zag ze natuurlijk veel toeristen en hobbelstenen straten. “Het beeld dat ik daarvan had was dat je veel alpaca’s/lama’s in de natuur zou zien” vertelde Hannah. “In het verkeer kent men daar maar weinig verkeersregels, en iedereen toetert naar elkaar. Bovendien rijden ze alsof ze negen levens hebben”.
“Eenmaal in Iquitos aangekomen is dit ‘beeld’ van Peru wat ik had, heel anders geworden”, vertelt Hannah. “Iquitos ligt aan de rand van de Amazone en mensen leven hier heel anders en dan met name in de wijk Belen waar ik werk. Zo is hygiëne daar een niet bestaand woord, en al het afval wordt op straat of in de rivier of sloot gegooid. Water is altijd vlakbij. Hierdoor ontstaan ziektes als malaria en dengue. De huizen waren elders in Peru nog wel van steen of beton, maar in deze wijk zijn ze provisorisch in elkaar gezet met golfplaten, hout, doeken en ander afval. Ook zijn ze bijzonder klein voor de hoeveelheid mensen die er wonen (soms gezinnen met 13 kinderen).”
Foto: Een straat in een sloppenwijk van Inquitos waar Hannah en Nuria met een megafoon in de afgelopen weken het gratis onderwijs voor kinderen van 5 en 6 jaar verkondigden.
Tot nu toe heeft Hannah ze in de afgelopen twee weken in elk geval al één gezin mee kunnen helpen met het project ‘ik besta’.
Verder doet ze momenteel heel praktisch werk. El Manguaré is recent een nieuwe campagne gestart voor het nieuwe schooljaar (half maart). Ze loopt samen met medewerkster Nuria van El Manguaré met een megafoon door Belén, de armste wijk van Iquitos. Ze verkondigen daaarmee dat er bij El Manguaré gratis onderwijs is voor kinderen van 5 en 6 jaar. Dit is de kleuterklas, en hierdoor kunnen deze kinderen instromen in het reguliere onderwijs, met lagere kans op uitval.
Daarnaast is ze samen met Nuria momenteel bezig met een ander project, namelijk het opzoeken van oud-leerlingen van El Manguaré om te zien hoe het met ze gaat. De organisatie is benieuwd hoe de kinderen het na El Manguaré op school hebben gedaan. Hebben ze de basisschool afgemaakt? Zitten ze op de middelbare school of hebben ze die afgemaakt? Zijn ze aan het werk? Wat voor werk?
Hiervoor hebben Hannah en Nuria de afgelopen weken zo’n zeven gezinnen per dag bezocht, waar de kinderen nu tussen de 7 en 23 jaar zijn (El Manguaré is in 2009 opgericht). Sommige kinderen hebben de school helemaal afgemaakt, of zitten nog op school. Studeren zat er dan niet in, omdat daar geen geld voor is. Ouders overlijden vaak op jonge leeftijd (worden nog geen 50 jaar), dus kinderen blijven achter om voor elkaar te zorgen.
Andere kinderen zijn naar Lima vertrokken met hun vader of een oom, omdat het idee in Iquitos is dat ze het daar beter zullen hebben. Vaak is dat echter niet zo en worden de kinderen daar uitgebuit of misbruikt. Nuria vindt het dan ook zeer triest om te horen wanneer ex-leerlingen naar Lima zijn verhuisd. Andere ex-leerlingen hebben zelf al een gezin gekregen, soms de eerste al op 13-jarige leeftijd. Deze jonge ouders wonen dan samen met hun ouders en broertjes en zusjes, want andere woonruimte zou dan zelf gebouwd moeten worden.
Na Peru reist Hannah naar Panama. Daar zal zij een tweede stagedeel doen, enkele maanden vrijwilligerswerk op een eiland van de tropische eilanden groep Bocas del Toro. Dat is niet noodzakelijk voor haar studie, maar Hannah kon geen keuze maken uit twee mogelijkheden en toen koos ze voor Peru en Panama.
Daarover in een volgend artikel.